Mánaðarskipt greinasafn: september 2009

Fortíðarmaðurinn

Síðasti fimmtudagur var einstaklega erfiður og eftir vinnu ákvað ég að setjast inn á fámennan pöbb í miðbæ Reykjavíkur. Ég var ekki byrjaður á bjórnum þegar maður á fertugsaldri gekk inn. Maðurinn var ringlaður, með þykkt alskegg og sítt hár. Þá var hann stirður, virtist vannærður og ég veitti því athygli að hann var klæddur í smellubuxur.

Hann settist við hliðina á mér og spurði hvaða ár væri. „2009,“ svaraði ég og maðurinn starði orðlaus á mig. Ég pantaði handa honum bjór og þegar barþjónninn rukkaði 800 krónur sprakk hann úr hlátri. Hann sagðist koma frá árinu 1999 og að þá fengju menn afgang þegar þeir borguðu einn rauðan fyrir bjór. Ég tók sopa og spurði hvort hann hefði uppgötvað leið til að ferðast um tíma og rúm. Hann sagði að málið væri einfaldara en það. Í hysteríunni sem skapaðist vegna 2000-vandans skreið hann ofan í neðanjarðarbyrgi. Þar dvaldi hann síðustu ár, borðaði þurrmat og veitti sjálfum sér félagsskap.

Hann spurði hvort eitthvað merkilegt hefði gerst síðustu ár. „Ekkert sérstakt,“ svaraði ég og bætti við að tími Jóhönnu væri kominn – rétt eins og tími Steingríms J., bankarnir hefðu verið einkavæddir aðeins til að vera þjóðnýttir aftur, Sigmundur Ernir væri orðinn þingmaður – eins og Guðmundur Steingrímsson, strætókerfið væri ennþá glatað og að ÍA væri núna slakt lið í fyrstu deild fótboltans og að Selfoss ætti lið í úrvalsdeild á næsta ári.

„Og hvað?“ spurði ringlaði maðurinn og gerði tilraun til að vera fyndinn: „Er Davíð byrjaður aftur með útvarp Matthildi?“

„Tja, nei,“ svaraði ég, kláraði bjórinn og stóð upp. „Hann er ritstjóri Morgunblaðsins.“

Piparsveinalífið

Þegar ég bjó í foreldrahúsum á Selfossi fyrir nokkrum árum dreymdi mig um piparsveinalíf framtíðarinnar. Ég sá fyrir mér að upp úr tvítugu myndi ég flytja í höfuðborgina, fá góða vinnu og taka flotta íbúð á leigu. Svo myndi ég hlaða öllum helstu þægindum í íbúðina; kveikt yrði á ljósum með klappi (slökkt með tveimur), rúmið yrði á snúningsfæti, sjónvarpið heill veggur að stærð og ísskápurinn fullur af litlum gos- og bjórdósum.

Nú er piparsveinalífið hafið fyrir alvöru þó að ekkert bóli á klapprofunum fyrir ljósin. Þá færist rúmið ekki úr stað nema við sérstök tilefni og sjónvarpið er skitnar 32 tommur. Ef ég á að vera fullkomlega hreinskilinn þá er piparsveinalífið kvöð. Ég þarf reglulega að taka til eftir pókerpartíin og eftir að ég gafst upp á að gera skúlptúr úr pítsukössum hefur ruslapokaferðum fjölgað á dramatískan hátt.

Stritið hefur þó gert mig auðmjúkan. Þegar ég tíni upp sígarettustubba eftir félagana úti á svölum horfi ég á bílinn minn sem er gamall – en ekki keyptur með hjálp bakrýtingsláns í erlendri mynt. Ónei. Og þegar ég geng um klístrað stofugólfið og tíni bjórdósir í poka lít ég á sjónvarpið sem ég keypti í staðinn fyrir að spara fyrir íbúð. Þvílík hamingja.

Eftir stritið geng ég að ísskápnum og opna. Verður þá ljós og við blasa fimm litlar kókdósir í kippu og fjórar glansandi gylltar bjórdósir. Þær eru leifar brostinna drauma veruleikafirrta unglingsins frá Selfossi sem hélt að hamingjan væri í klapprofum. Þvílík fáviska. Veraldleg gæði eru lítilfjörleg í samanburði við óhollustu í fljótandi formi. Vinir mínir, hamingjan felst í sykruðum gosdrykkjum og brugguðum lager. Klapp klapp.

%d bloggurum líkar þetta: