Mánaðarskipt greinasafn: nóvember 2011

Skítuga kvöldið í Kópavogi

Í einfeldni minni hef ég stundum talið að eitthvað geti ekki gerst á Íslandi. Að þetta skrítna sem gerist úti í heimi geti ekki átt sér stað hér á landi. Þetta er auðvitað þvæla. Fólk er alls staðar fólk og Íslendingar geta gert alveg jafn rækilega í buxurnar og útlendingar.

Kvöldskemmtun í Kópavogi undir yfirskriftinni Dirty Night fór fram í síðustu viku. Myndband á netinu, sem auglýsti teitið, olli talsverðum taugatitringi og varð meðal annars til þess að forsprakkinn var kærður. Fyrir hvað er ennþá á reiki, en ljóst er væri smekkleysi ólöglegt ættu ófáir yfir höfði sér ákæru. Í myndbandinu sjást draugfullir unglingar fækka fötum og nudda sér upp við hver annan, á meðan þeir baða sig í sviðsljósinu frá myndavélunum. Myndbandið er í besta falli hrollvekjandi uppljóstrun, en í versta falli spegill á heila kynslóð sem hefur villst illilega af leið (og fær mann í fyrrnefndri einfeldni til að efast um þjóðerni sitt). En forsprakki kvöldskemmtunarinnar gerir lítið úr áhyggjum fólks og segir engin lög brotin.

Nú má vel vera að þessir krakkar komi fram á nærfötunum af einskærum áhuga á nærfötum. Að með því að spranga um hálfnakinn á sveittum bar í Kópavogi séu þeir að vinna óeigingjarnt hugsjónastarf í þágu efnislítilla undirfata. Allt er til. Og ég ætla ekki að gera lítið úr því að fólkið í umræddu myndbandi er eflaust flest sjálfráða og því treystandi til að taka sjálfstæðar ákvarðanir um líf sitt. En það hræðir mig hins vegar að skyn þessa fólks á smekkleysi sé jafn útbreitt og geirfuglinn.

Skítugu kvöldin eru samt hluti af stærra vandamáli. Vandamáli sem hlýtur að skrifast á andvaraleysi foreldra, sem bera framar öðrum ábyrgð á siðferðislegu uppeldi barnanna sinna. Heil kynslóð af klámóðum unglingum verður ekki til á einni nóttu þótt sólbrúnn strákur frá Keflavík haldi partí í Kópavogi. Jafnvel þótt hann bjóði fólki vinnu við að láta sveitta perverta sleikja salt af mögunum og lepja tekíla úr nöflunum. Jafnvel þótt starfslýsingin feli í sér að viðkomandi sprangi um á nærfötum á meðan pervertarnir hrína eins og vergjarnir geltir og meira að segja þótt hann skaffi búr undir skemmtikraftana.
Eitthvað fór úrskeiðis og það verður ekki leiðrétt með því að skjóta sendiboðann. Hann útvegar vissulega húsnæði, undirföt og áfengi í liðið ásamt því að hagnast á öllu saman, en rót vandans liggur dýpra.

Merkt , , ,

Neyðarkall frá neytanda

Yarisinn skrikaði til í hausthálkunni þar sem ég lagði fyrir utan Ríkið á fimmtudag. Sumardekkin eru ennþá undir, en ég hef litlar áhyggjur. Þetta er enginn vetur núorðið. Í þann mund sem ég ætla að vippa mér innfyrir bíður mín fyrirsát: rauðklæddur björgunarsveitarmaður með hjálm á höfði. Rétt eins og á sama tíma í fyrra reynir hann að pranga inn á mig Neyðarkalli. Ég fer undan í flæmingi en segi honum að lokum að ég sé búinn að kaupa. (Í hitt í fyrra en hvít lygi hefur aldrei skaðað neinn). 1-0 fyrir mér. En Það er eins og við manninn mælt og síðustu dagar hafa verið nákvæmlega eins.

Björgunarsveitarmenn hafa ekki látið mig í friði frá því að tilkynningin um að mánaðarlaunin hefðu verið lögð inn á reikninginn barst í símann minn. Hvert sem ég fer bíða þessir sjálfskipuðu riddarar lífsbjargarinnar eins og forframaðar barnapíur og reyna að pranga inn á mig varningi sem er lítið annað en ódýrar lyklakippur. Ég gæti keypt lyklakippu sem rýmir helmingi fleiri lykla á helmingi lægra verði í næstu lágvöruverðsverslun. Björgunarsveitarmenn virðast ófærir um að skilja þessa röksemdafærslu, sama hvað ég fer oft með sömu ræðuna.

Stærð Neyðarkallsins er umræða útaf fyrir sig. Ég hef reyndar ekki kynnt mér kallinn sérstaklega í ár, en ég er viss um að hann er minni en þeir sem hafa verið seldir undanfarin ár. Við erum að fá sífellt minna fyrir peninginn. Hversu lengi á að níðast á neytendum með svikinni vöru? Hann þarf að minnsta kosti að vera á stærð við löngutöng fullorðins manns til að þess að geta fallist undir skilgreininguna sem lyklakippa samkvæmt viðurkenndum ISO-staðli.

Í ár segi ég nei. Ég er hættur að verða við ósanngjörnum og ósvífnum kröfum björgunarsveitamanna. Neyðarkallinn kostar 1.500 krónur og í ár fara þær í bjórsjóðinn. Ég þarf líka að eiga nóg fyrir bensíni. Í kvöld reima ég nefnilega á mig strigaskóna, renni upp vindjakkanum úr Rúmfatalagernum (sem er svo gott sem vatnsheldur), slekk á símanum, set bjórkassann í skottið á Yarisnum og tek stefnuna upp á heiðar. Ég er farinn á rjúpu.

Merkt
%d bloggurum líkar þetta: