Mánaðarskipt greinasafn: júlí 2012

Best í heimi

Stundum, seint á kvöldin, þá staldra ég við og hugsa um stærsta einstaka þáttinn í sögu okkar sem íþróttaþjóðar: Höfðatöluna. Ef Íslendingar væru fjölmenn þjóð þyrftum við síendurtekinn árangur til að blása upp þjóðarstoltið en í staðinn beitum við tölfræðiæfingum sem gefa okkur tímabundna, en unaðslega, vellíðan. Auðvitað eigum við að gera meira úr höfðatölunni. Samkvæmt henni hefur árangur Íslendinga á Ólympíuleikum verið óslitin sigurganga.

Stangarstökkvarinn Vala Flosadóttir vann til bronsverðlauna á Ólympíuleikunum í Sidney árið 2000 eftir að hafa vippað sér yfir fjóra metra og fimmtíu sentimetra. Hin bandaríska Stacy Dragila hlaut gullverðlaun fyrir stökk upp á fjóra metra og sextíu sentimetra en ef við miðum við höfðatölu stökk Vala þúsund sinnum hærra. Hún slengdi sér því fjóra kílómetra og fimmhundruð metra til himins. Árangur sem verður seint leikinn eftir.

Bronsverðlaun júdókappans Bjarna Friðrikssonar á Ólympíuleikunum í Los Angeles árið 1984 líða seint úr minni. Þar bar hinn suður-kóreski Ha Hyoung-Zoo sigur úr býtum þegar hann lagði brasilíska júdókappann Douglas Vieira. Árangur Bjarna er vitaskuld betri en árangur sigurvegarans — 166 sinnum betri ef við miðum við höfðatölu. Það má því segja að andstæðingur Ha Hyoung-Zoo hafi aðeins verið nokkur grömm að þyngd á meðan Bjarni lagði fimmtán tonna ofurmenni í bardaganum um bronsið. Eitthvað sem engum hefur tekist, hvorki fyrr né síðar.

Ekki má gleyma ótrúlegum árangri íslenska handboltalandsliðsins á Ólympíuleikunum í Peking árið 2008. Strákarnir okkar komu heim með silfrið og nafnbótina besta íþróttalið heims, miðað við höfðatölu. Möguleikar Íslendinga í úrslitaleiknum voru litlir sem engir enda ekkert lið mætt slíku ofurefli. Ef við miðum við höfðatölu mættu strákarnir rúmlega 1.500 Frökkum á vellinum. Þeir náðu engu að síður að skora 23 mörk og fengu á sig aðeins 28. Miðað við höfðatölu fór úrslitaleikurinn því 5.010 – 28, Íslendingum í vil. Engu liði hefur tekist að skora jafn mörg mörk í handboltaleik og ólíklegt er að afrekið verði nokkurn tíma leikið eftir.

Afrekin eru vitaskuld fleiri. Vilhjálmur Einarsson stökk tæpa tíu kílómetra í þrístökki á Ólympíuleikunum í Melbourne árið 1956, Jón Arnar Magnússon á nokkur ótrúleg met í tugþraut, miðað við höfðatölu, og í næstu viku er líklegt að Kári Steinn Karlsson ljúki maraþoni á tæpum þremur mínútum — met sem verður ekki slegið fyrr en Færeyingar taka þátt.

Auglýsingar
Merkt ,

Vonandi skemmtið’ ykkur vel

Á Bestu útihátíðinni, sem fór fram á Gaddstaðaflötum á dögunum, var tilkynnt um eina nauðgun. Í tilkynningu frá lögreglunni kom fram að hátíðin hefði gengið vel fyrir sig að mestu, þrátt fyrir nauðgunina, líkamsárás, dóp og slys. Slíkar tilkynningar eru umdeildar og baráttukonan Hildur Lilliendahl skrifaði opið bréf til lögreglunnar á Hvolsvelli þar sem hún gagnrýndi meðal annars þetta orðalag og bætti við að hátíðin hafi verið „fullkomlega misheppnuð og skammarleg“.

Lögreglan er ekki að ýkja þegar hún tilkynnir að hátíð hafi að mestu farið vel fram, þegar 95 prósent gesta haga sér eins og fólk. Það er hins vegar þessi áhersla á 95 prósentin sem er óþolandi; þegar ógeðslegir ofbeldisglæpir eins og nauðganir eru nefndar í sömu andrá og veðrið. Auðvitað er það stórfrétt að 6.000 manns geti ekki komið saman á tjaldstæði úti í sveit án þess að stelpu sé nauðgað. Að það hafi verið heiðskírt sömu helgi á ekki heima í sömu tilkynningu.

En af hverju er spjótunum beint að hátíðinni? Ef aðstandendur útihátíðar manna gæslu, eiga samstarf við yfirvöld og leysa hlutverk sitt fagmannlega (eins og lögreglan segir að hafi verið gert – ég var ekki þarna), er allt það starf til einskis þegar einhver drullusokkur tekur upp á því að nauðga? Eiga þá aðstandendur hátíðarinnar að skammast sín? Er ábyrgðin þá ekki komin af herðum gerandans? Og er það ekki það sem við viljum alls ekki?

Miklu púðri er eytt í að básúna sannleikanum um að ábyrgðin sé undantekningalaust gerandans. Þess vegna skýtur skökku við að sjá aðstandendur útihátíða gerða meðábyrga fyrir skítlegu eðli nauðgara. Það má vel vera að skíthælar séu á meðal þeirra sem halda slíkar hátíðir en það skiptir ekki máli í stóra samhenginu. Það myndi ekki einu sinni skipta máli þótt Hannibal Lecter myndi halda Bestu mannátshátíðina – það yrði ekki honum að kenna ef einhver drullusokkur nauðgaði.

Ef allt er gert svo að hátíðir fari vel fram er það undir gestunum komið að hegða sér samkvæmt lögum og vera ekki siðblindir aumingjar. Til að forðast nauðgun má beita ýmsum aðferðum. Hér er ein: Ef þú sérð stelpu sem þig langar að sofa hjá, ekki nauðga henni.

Merkt , , ,
%d bloggurum líkar þetta: